OK, toekomstmuziek maar hoe lang zal het nog duren dat de robotisering ook binnen de medezeggenschap gewoon wordt?  Over twintig jaar zal de wereld er totaal anders uitzien. Ik weet nog dat ik op de lagere school zat en dat een meester vertelde over automaten in de muur waar dan geld uit zou komen. We lachten hem uit. Dat ging nóóit gebeuren. En zie, geldautomaten zijn alweer bijna achterhaald omdat we bijna niet meer met contant geld betalen.

Is dat erg?

De wereld wordt in sneltreinvaart overgenomen door kunstmatige intelligentie. Is dat erg? Ik denk het niet als het maar gebeurt in een tempo waar mensen die er mee te maken hebben, er in meekunnen. Gelukkig wennen we erg snel aan moderne technologie. In 1998 werd op straat in NL gevraagd of mensen ook een mobiele telefoon aan gingen schaffen. Bijna 100 procent zei dat ze er niet aan dachten omdat ze dan altijd bereikbaar waren. En kijk nu maar om je heen in treinen, op terrassen, enz. Er is bijna niemand meer die geen mobiel in handen heeft.

Een prachtige switch

Wat ik zelf een prachtige switch vind is het denken over de elektrische fiets. Tien jaar geleden waren de mensen op zo’n fiets losers. En kijk nu. Ik trapte een poosje geleden in een tunnel de steile kant omhoog en werd ingehaald door een oudere man die fluitend omhoog fietste. Wie is nu die loser? En zo komen er meer en meer hulpmiddelen die het leven gemakkelijker moeten maken. Maar is dat ook zo?  Er zijn best veel mensen die bang zijn voor de robotisering en die denken dat robots de wereld over gaan nemen en de mens weg gaan drukken in een beklagenswaardig hoekje waar inbreng niet meer op prijs wordt gesteld.

De medezeggenschap

Als ik kijk naar trainingen binnen de medezeggenschap, dan is er veel veranderd in de hulpmiddelen. Van de ouderwetse overheadprojector met zelfgeschreven slides naar Powerpoint en Prezi. Maar de inhoud is niet wezenlijk veranderd. De medezeggenschap als symbool van traditie en degelijkheid.  Maar ook hier zal de komende tien jaar veel veranderen. Een training zonder een filmpje is nu ook al snel saai. Wat ook opvallend is zijn de tablets die veel or-leden tegenwoordig als faciliteit gekregen hebben. Tijdens de training zijn de ogen vaak veel meer gericht op de tablet en ook hierin zullen afspraken ervoor moeten zorgen dat er in ieder geval nog gedeelde onderwerpen aan bod komen. Digitaal stemmen is natuurlijk prachtig maar hebben we alle risico’s in beeld? En zo verandert de medezeggenschap in deze snel veranderende wereld langzaam mee. Het moet wel passen binnen de cultuur van de organisatie. Goed om te beseffen dat een goed gesprek (Benen Op Tafel) soms veel beter is dan dat eeuwige geapp over en weer. Verbale- en non-verbale aspecten in een prachtige balans. Ja we kunnen heel goed de moderne middelen gebruiken. Maar laten we als MZ a.u.b. niet vergeten dat het ouderwetse gesprek een zeer belangrijk onderdeel is van onderhandelen. En van LSD (Nee niet de drug maar Luisteren, Samenvatten en Doorvragen). Praten met elkaar is bijna ouderwets maar oh zo nuttig en noodzakelijk! En misschien is de voorzitter van de or over 20 jaar een robot Harry. (Of Annet;)). Dat houden we misschien niet tegen. Als hij maar een ‘normaal’ gesprek kan voeren! Ik ben benieuwd! Arend Compagner is senior trainer-adviseur bij Odyssee MZ.  acompagner@odyssee-groep.nl.