Volgens Willems draait rechtspraak niet om het vinden van een waarheid, maar om het doordebatteren totdat iemand het laatste woord heeft.

Naarmate er langer doorgedebatteerd wordt, zal de uitkomst dan ook beter zijn. Er wordt immers over verifieerbare feiten gedebatteerd waarover uiteindelijk een keuze moet worden gemaakt. Willems bestempelt de berichtgeving over rechtszaken dan ook als tendentieus: iemand sleept een ander voor de rechter waarmee gesuggereerd wordt dat de ene partij, het slachtoffer, voor een andere partij, de scherprechter, komt te staan. De Ondernemingskamer ziet zichzelf veel meer als een probleemoplosser dan als een scherprechter. Bij de Ondernemingskamer komt immers altijd de collectiviteit op tafel en wordt gestreefd naar een optimale positie voor alle partijen. Een onderneming is volgens Willems namelijk een samenwerkingsverband met een maatschappelijke uitstraling.

Willems benadrukt dan ook dat de Ondernemingskamer een derde onafhankelijke partij is die op afstand en in alle redelijkheid knopen doorhakt en die zich bezighoudt met geschilsbeslechting en niet met veroordeling.